နိုးတစ္ဝက္နဲ႕
အိပ္စက္ခဲ့ရသူအတြက္
ၾကယ္ေၾကြတစ္ခုရဲ႕
မွိန္ျပာျပာအလင္းတန္းေလာက္ေတာ့
ငါ့ရင္ခုန္သံခ်စ္ျခင္းေတြ
ရွင္သန္ခြင့္ရခ်င္မိတယ္ ...
မတူညီမွဳ႕ေတြနဲ႕
အနိုင္ယူ ေက်ာခိုင္းသြားမွာကို
တိတ္တဆိတ္ စိုးထိတ္ေနမိသူပါ ...
ေျခရာေတြေဖ်ာက္
ကမာၻတစ္ဘက္ကို မင္း ေရာက္မွ
လက္ျပနွဳတ္ဆက္ က်န္ခဲ့ရသူရဲ႕
နာၾကင္မွဳ႕ အျပံဳးတစ္ဝက္ကို
ပိုင္ဆိုင္သူ မျဖစ္ပါရေစနဲ႕ ခ်စ္သူ ရယ္ ...
မင္း မရွိတဲ့ ငါ့ ဘဝဟာ
လမိုက္ညရဲ႕ သန္းေခါင္ယံထဲ
ရိုးသားျခင္းျမိဳ႕ရိုးတစ္ခုနဲ႕
ဖုန္းကြယ္ထားတဲ့
အျပာေရာင္ (ျပအိုး)ေလးပါပဲ .. ခ်စ္သူ ရယ္ ...
မင္း .. ေျခြယူသြားတဲ့
က်ရွံဳးမွဳ႕ေနရာတစ္ခုပဲမဟုတ္လား ... ?
ငါ .. ခံစားနားလည္ထားတဲ့
ေခတ္အဆက္ဆက္က
ဒ႑ာရီသူရဲေကာင္းေတြဟာ
အရိပ္မဲ့ လက္နက္တစ္ခုမွာ
ဒူးေထာက္ရွံဳးနိမ့္တယ္ဆိုတာ တကယ္ပါလားေနာ္ ...
ခ်ယ္လွယ္ဖန္ဆင္းပါ ခ်စ္သူ ရယ္ ...
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ၾကီးရဲ႕
တစ္ေဒါင့္ တစ္ေနရာက
ဒို႕အတြက္ ကြက္လပ္ေလးထဲမွာေပါ့
ပ်ိဳးခ်စိုက္ထူဖို႕
ငါ့ရင္ခုန္သံ ခ်စ္ျခင္းေတြကို
မင္း ... မင္းမူေနရာယူလိုက္ပါ .....
No comments:
Post a Comment